Samotny, brudny, zaniedbany, pozostawiony na pastwę losu. A mimo to w jego oczach wciąż wiele nadziei na odmianę tej dramatycznej codzienności. Kazik, bo tak roboczo daliśmy mu na imię, nie miał w życiu łatwo.

Właściciel, który w związku z koniecznością odbycia kary w Zakładzie Karnym, zostawił zwierzę na pastwę losu, to tylko kropka nad i tego dramatu. Kilka dni spędzonych w samotności, bez jedzenia i opieki, to dla Kazika smutna codzienność, która na szczęście właśnie dobiegła końca!

W środę 27 maja otrzymaliśmy zgłoszenie od funkcjonariusza Zakładu Karnego o osadzonym, który w związku z odbyciem kary, pozostawił na posesji w gminie Popielów zwierzęta, których jest właścicielem.

Nasi inspektorzy jeszcze tego samego dnia pojechali pod wskazany adres. Choć podczas różnych interwencji widzimy dużo złego, wciąż nie możemy uwierzyć, że w XXI wieku ludzie mogą być tak okrutni dla zwierząt. Kłęby skołtunionej sierści Kazika to dopiero początek. Okazało się, że psiak mieszkał w prowizorycznym kojcu, zrobionym z siatki ogrodzeniowej i kawałka blachy, podtrzymywanej dwoma cegłami. 1,35 x 1,5 x 1,1 metra – to wymiary kojca, w którym Kazik ledwo się mieścił, nie mówiąc o jakiejkolwiek swobodzie.

Do tego brak schronienia przez chłodem, deszczem, czy słońcem, a dookoła mnóstwo odchodów, w których spędzał dnie i noce.

Widać, że psu brakowało opieki przez długi czas, a odchody z klatki nie były sprzątane całymi miesiącami. Kazik nigdy nie był wypuszczany na zewnątrz. Wepchany do ciasnej klatki, przy misce wypchanej starym chlebem, rozmokniętym deszczówką, z nadzieją wypatrywał lepszych dni.

Kazik został odebrany interwencyjnie i trafił do domu tymczasowego Pani Marii w Rogalicach. Wezwani na miejsce funkcjonariusze dochodzeniowo-śledczy z Komisariatu Policji w Dobrzeniu Wielkim dokonali oględzin miejsca przetrzymywania psa, a nasi inspektorzy przygotowali do urzędu wniosek o administracyjne odebranie psa dotychczasowemu właścicielowi.

Teraz najważniejsze jest dla nas zdrowie Kazika. Dzisiaj czeka go spotkanie z weterynarzem, najprawdopodobniej po raz pierwszy w jego życiu.

Konieczne będą zabiegi pielęgnacyjne, żeby doprowadzić jego sierść do porządku, po latach zaniedbań. Niezbędna będzie także wysokiej jakości karma, bo choć na pierwszy rzut oka tego nie widać, to kondycja i sylwetka Kazika pozostawiają wiele do życzenia.

Ten biszkoptowy, niewielki, bo około 6-kilogramowy psiak, pomimo lat przeżytych w tragicznych warunkach, bez zapewnienia podstawowych potrzeb, wciąż jest bardzo ufny do ludzi i to chyba najbardziej nas boli.

Łagodny i wdzięczny, po przywróceniu do zdrowia, będzie cudownym, rodzinnym pupilem, zasługującym na największe pokłady miłości.

Trzymajcie kciuki za Kazika! Wciąż nie wiemy ile wyniesie nas jego badanie, leczenie i stawianie na nogi, dlatego prosimy o wsparcie, a o postępach Kazika będziemy informować na bieżąco!

Psie dziecko, malutkie, zmarznięte, chudziutkie ciałko. Zamknięta w starej komórce, do której ledwo wpadają pojedyncze promienie światła. W stercie starych gratów, wśród niepotrzebnych rzeczy, na zimnej podłodze śpi ONA, urocza mała suczka w typie Amstaffa.

Zasypiając w samotności z pewnością tęskniła za ciepłą i miękka sierścią swojej mamy, w którą zdecydowanie za krótko dane było jej się wtulać.

Ile czasu spędziła w tej koszmarnej komórce? Nie wiemy, czy było to kilka nocy, dni, a może nawet tygodni? Wolimy sobie nie wyobrażać dramatu tej psiej sieroty, za szybko i bezdusznie wyrwanej z bezpiecznego gniazda, gdzie została jej mama.

Właściciele suczki, oświadczyli że ktoś im ją podrzucił jakiś czas temu. Zupełnie nieświadomi potrzeb szczenięcia tej rasy, zamknęli ją w ciemnym, zimnym pomieszczeniu. Nie zdawali sobie sprawy, że długotrwałe przebywanie w samotności, bez odpowiedniej socjalizacji, stanie się źródłem problemów behawioralnych, które już dostrzegamy u Mani.

Właściciele dobrowolnie się jej zrzekli, dzięki czemu mała już nigdy nie będzie samotna, zmarznięta, ani przerażona.

W naszym domu tymczasowym dochodzi do siebie, nabiera siły i poznaje wszystko od podstaw. Niektóre najdrobniejsze sytuacje są dla niej ogromnym wyzwaniem.
Braki swoich umiejętności zdecydowanie nadrabia urokiem osobistym.

Mania była niedożywiona, przez co może mieć krzywicę, była przeraźliwie brudna, a rzucanie się na jedzenie to jakiś koszmar. Najgorsze jednak są pasożyty, które „wychodzą” z niej żywe! cała masa niekończących się glist, wychodzących z jednej i drugiej strony. One zjadały ją żywcem!

Na dzień dzisiejszy wzmacniamy jej wiotkie ciałko, ogrzewamy, tulimy i staramy stopniowo pozbyć się tych strasznych robali, choć tracimy nadzieję, czy one kiedyś się skończą.

Mania przebywa w naszym domu tymczasowym, teraz przed nią szereg badań i wizyt u weterynarza. Do tego suczka wymaga odpowiedniego żywienia – w jej stanie niezbędna jest dobrej jakości karma. Niezbędne będą też suplementy i witaminy. Mamy obawy, że bez nich mała nie dojdzie do formy. Czy ktoś się zlituje nad tą małą kupką nieszczęścia i zechce wspomóc naszą sierotkę? Prosimy, pomóż nam przywrócić Mani pełnię zdrowia i wiarę w człowieka!